سال 1387 سال پاسداشت زبان مادری و
سرزمین پدری بر تمام ایرانیان شادباش باد.
به نام خدواند ایران زمین
در آستانهٔ فرا رسیدن عید ملی- باستانی نوروز و طلیعهٔ سال نو ایرانی، هم نوا با فروغ و تجلّی جانفزای یزدان هستی بخش در رایحه و جلوهٔ گل های پر نقش و نگار بهار طبیعت، ضمن عرض صمیمانه ترین شادباش ها به تمام هموطنان ایرانی و فارسی زبانان سراسر دنیا، از خداوند مهربان مسئلت می دارم تا از دریچه لطف و کرم لایزالش در سال آتی دل های ما را بیش از پیش به انوار قدسیه خود منور سازد و گام های ما را برای حرکت در راه رضایش استوارتر گرداند. قدرتی دهد تا بر معرفت خویش نسبت به جلال و فضل و لطف او بیافزاییم و فرصتی دهد تا جام ادراک مان را از شراب شعر و شور ازلیِ درگاهش لبریز گردانیم و عنایتی کند تا همه دست در دست هم دهیم و ایران عزیزمان را پرامیدتر و آبادتر کنیم و فال آینده اش را با دستان خود از کتاب همت و غیرت و تفکر خویشتن بگشاییم. به نام خداوند مهربان, یگانه دادار گیتی, به پاس پرچم سه رنگ همیشه برافراشته ایران عزیز و به نمایندگی از ایرانیان آینده نگر, سال 1387 را سال پاسداشت زبان مادری و سرزمین پدری می نامم و از تمامی هموطنانم خواهش می کنم با اندیشه در جایگاه این دو مقوله وحدت بخش گام در جاده رهایی بخش آزادی گذارند.زبان مادری و سرزمین پدری دو عنصر و دو مایه هویت بخش و فرهنگ ساز برای هر ایرانی است و چنین است که دشمنان اندیشه و آزادی ایرانیان پاک نهاد و تمامیت خواهان زشت سیرت, هدف و اراده خود را برای ترویج بی مبالاتی و بی قیدی در میان ما قرار داده اند تا بدینوسیله زمینه حذف مهمترین نقطه اتکا و وحدت را بین ایرانیان اصیل از بین ببرند.ایران ما در سالی که گذشت شاهد تحولات و اتفاقات بسیاری بود که نیک یا بد به تاریخ پیوسته و امروز فرصتی است که از آنچه گذشته درس فرا گیریم و این تجربه ها را پیشه راه آینده و آیندگان کنیم. نیک دیدم که پیام شادباش نوروز ایرانی را با ذکر نکاتی در باب اتفاق اندیشه ها عرضه دارم. که به قول سراینده نیکو سخن:"...آری به اتفاق می توان جهان گرفت". زبان مادریزبان استوار و شکرین پارسی, نت اصلی موسیقی پر رمز و راز فرهنگ اصیل پارسی است که هر چند در طول سالیان بسیار مورد گزند و آزار غرض ورزان بد سلیقه و بی هنر قرار گرفته است. به ویژه در زمان هجوم اعراب و با گذشت زمان بخش بزرگی از این موسیقی ناب و شیوا به فراموشی سپرده شده است. به عنوان یک ایرانی پارسی زبان, با هم پیمان می بندیم تا سرافرازانه نهایت تلاشم را برای شناخت, حفظ و گسترش زبان پارسی در سراسر دنیا انجام دهم. سرزمین پدریمیهن جز یک مفهوم ذهنی و محدوده جغرافیایی مشخص و مشترک نیست. انسان به حکم طبیعت اجتماعی اش همواره تلاش داشته خود را در مجموعه های اجتماعی قرار دهد. تلاقی تفاهم عده زیادی بر سر موضوع هایی مشترک از جمله زبان, رنگ پوست, نژاد, باورهای دینی, قوم و قبیله و...زمینه ساز شکل گیری وطن بوده است. سرزمین پرشیا ( ایران ) به عنوان کانون تمدن های کهن انسانی و چهارراه ارتباطی شرق و غرب از نظر ذهنی و جغرافیایی فراتر از یک مفهوم و محدوده بوده است. کوروش بزرگ شهنشاه همیشه سرفراز این سرزمین میراثی برای ما به جای گذاشته اند که امروز مایه فخر و هویت ما شده است.تداوم حیات نام ایران که در سراسر تاریخ بسیار مورد تعدی قرار گرفته است و هم اکنون نیز از قوم ها و زبان های مختلف در آن زندگی می کنند بس جالب و آموزنده و محل اندیشه است. به نام مام میهن" ایران جاودان" که پایه و مایه هویت فرهنگی, تاریخی و ملی ماست پر امید و مملو از غرور و سرمستی با هم عهد می بندیم که تمام تلاش خود را برای شناخت, حفظ و گسترش فرهنگ اصیل ایرانی و افزایش اعتبار و جایگاه ایران و ایرانی درمیان مردم دنیا صرف نماییم.
زنده باد زبان مادری پاینده باد سرزمین پدری
با آروزی پایان زمستان و آغاز بهار آزادی
فرنود حسنی- سهیلا سلطانی
پایان زمستان 86